Umożliwia szybsze wykrywanie celów i lepszą świadomość sytuacyjną w nagłych wypadkach, w nocy oraz w złożonych środowiskach.

Operacje poszukiwawczo-ratunkowe określone są jedną zmienną, której wszystko inne służy: czasem.

Krzywa prawdopodobieństwa przeżycia osoby zaginionej na terenie dzikiej natury nie jest liniowa — gwałtownie spada w ciągu pierwszych 24 godzin, a jeszcze bardziej gwałtownie w ciągu pierwszych 72 godzin. Hipotermia, odwodnienie, powikłania urazów oraz nasilające się skutki ekspozycji oznaczają, że różnica między interwencją po 6 godzinach a interwencją po 24 godzinach nie jest kwestią stopnia. Na terenach górskich zimą lub w pustyni latem często stanowi różnicę między ratowaniem a odzyskiwaniem ciała.

Każda decyzja zespołu poszukiwań i ratunku — gdzie wysłać który zespół, jak przydzielić czas lotu śmigłowca, które cechy terenu priorytetowo sprawdzić oraz kiedy rozszerzyć obszar poszukiwań — to zakład postawiony przeciwko temu zegarowi. Lepsze informacje pozwalają podejmować lepsze decyzje. Lepsze decyzje przyspieszają odnalezienie zaginionego. Szybsze odnalezienie ratuje życie.

Technologia obserwacji dostępna dla zespołu poszukiwawczego w terenie bezpośrednio decyduje o jakości informacji, na podstawie których podejmowane są decyzje. Zespół, który może wizualnie objąć większy obszar terenu w ciągu godziny, zidentyfikować osoby z większej odległości, przekazywać precyzyjne dane lokalizacyjne do dowództwa zdarzenia bez błędów wynikających z wykorzystania radiowych połączeń pośrednich oraz utrzymywać świadomość operacyjną w warunkach słabego oświetlenia i złożonego terenu, znajdzie osoby szybciej niż zespół pozbawiony tych możliwości.

Jest to kontekst operacyjny, dla którego zaprojektowano urządzenie S7 — nie jako produkt konsumencki przeznaczony do użytku na otwartym powietrzu, który przypadkowo okazuje się przydatny w sytuacjach nagłych, lecz jako platformę obserwacyjną do użytku w terenie, której konkretne cechy techniczne rozwiązują konkretne problemy informacyjne napotykane w operacjach poszukiwawczo-ratowniczych.

Zespoły poszukiwań i ratunku działają z wykorzystaniem sprzętu, który rozwijał się stopniowo na bazie cywilnego wyposażenia do aktywności na otwartym powietrzu oraz nadwyżek wojskowych — lornetek, radiostacji, przenośnych urządzeń GPS oraz, w przypadku dobrze wyposażonych zespołów, termowizji. Każdy z tych narzędzi został zaprojektowany dla kontekstu pokrewnego z poszukiwaniami i ratunkiem, a nie bezpośrednio do tego celu, a wynikające z tego ograniczenia stanowią operacyjne ograniczenia, których zespoły próbują unikać, zamiast je rozwiązywać.

Konwencjonalne lornetki o wysokiej krotności powiększenia są niemożliwe do użytkowania w terenie bez statywu. Standardowy lornetka 10×42 stanowi praktyczny limit do użytku ręcznego w terenie — powyżej tej wielkości drżenie obrazu spowodowane ruchem obserwatora uniemożliwia długotrwałe obserwacje. Jednak cechy terenu, w których zaginione osoby najczęściej się znajdują — urwiska, gęsta korona lasu, skaliste występy, strome żleby — to właśnie cechy, które najbardziej korzystają z większego powiększenia. Członek zespołu, który musi przeszukać urwisz w odległości 300 metrów w poszukiwaniu osoby w niebieskiej kurtce na tle szarej skały, potrzebuje powiększenia przekraczającego 10×, a statyw wymagany do stosowania powiększenia przekraczającego 10× zwiększa masę wyposażenia i czas jego rozstawienia, czego operacje terenowe nie są w stanie zaakceptować.

Komunikacja dotycząca lokalizacji między zespołami terenowymi a dowództwem incydentu stanowi stałe źródło błędów. Członek zespołu, który dostrzega cel w odległości, przekazuje jego położenie werbalnie — podaje azymut i szacunkową odległość, opis terenu oraz współrzędne siatki odczytane z urządzenia GPS, które może nie być dokładnie skalibrowane do systemu mapowego używanego przez dowództwo. Każdy etap tłumaczenia w tym łańcuchu wprowadza błąd. Rzeczywiste położenie celu oraz lokalizacja zaznaczona na mapie w dowództwie mogą różnić się o setki metrów — co wystarcza, by wysłać zespół reagujący na niewłaściwą trasę podejścia.

Możliwości przeszukiwania w nocy i przy słabym oświetleniu są ograniczone bez dedykowanego sprzętu. Godziny między zmierzchem a świtem to okres najwyższego ryzyka dla osób zaginionych — spada temperatura, pogarsza się widoczność, a psychologiczne skutki ciemności nasilają się — ale także okres, w którym zdolności wizualnego przeszukiwania są najbardziej ograniczone. Obrazy termiczne rozwiązują ten problem, lecz ich zastosowanie wiąże się z wysokimi kosztami i masą, co ogranicza dostępność tej technologii do dobrze wyposażonych zespołów oraz operacji z wykorzystaniem śmigłowców. Standardowe urządzenia wzmacniające obraz w warunkach niskiej oświetlenia pochodzą z wojskowych zastosowań, są drogie i nie są zoptymalizowane pod kątem zadań poszukiwawczych.

Dokumentowanie obserwacji terenowych jest niespójne. Członek zespołu, który dostrzega potencjalnego zaginionego w dużej odległości — migotanie koloru, ruch w koronach drzew, sylwetkę na grzbiecie wzgórza — musi przekazać tę obserwację do centrum dowodzenia z wystarczającą precyzją, aby można było na nią zareagować nawet wtedy, gdy obserwator straci obiekt z pola widzenia. Obecnie standardem są opisy werbalne i notatki ręczne. Oba te sposoby są podatne na błędy w warunkach dużego obciążenia poznawczego podczas aktywnej operacji poszukiwawczej.

Techniczne specyfikacje modelu S7 są bezpośrednio dopasowane do ograniczeń operacyjnych, z jakimi borykają się zespoły poszukiwawczo-ratunkowe — nie przypadkowo, lecz jako funkcje rozwiązujące konkretne problemy informacyjne występujące w terenie.

Elektroniczna stabilizacja obrazu w modelu S7 umożliwia użyteczne i długotrwałe obserwowanie przy 25-krotnym powiększeniu optycznym bez konieczności stosowania statywu. W operacjach poszukiwawczych zmienia to efektywny promień widzialnego zasięgu działania członka zespołu znajdującego się na podwyższonym punkcie obserwacyjnym.

Przy 10× — praktycznym pułapie dla konwencjonalnych lornetek ręcznych — osoba ubrana w neutralne kolory na tle zróżnicowanego terenu w odległości 200 metrów trudno jest odróżnić od cech tła. Przy powiększeniu 25× z funkcją stabilizacji tę samą osobę w odległości 400 metrów można obserwować z wystarczającą szczegółowością, aby ocenić kolor ubrań, postawę, ruchy oraz to, czy dana osoba reaguje. Liniowy wzrost powiększenia przekłada się na geometryczny wzrost obszaru terenu, który można skutecznie przeszukać z jednego punktu obserwacji.

W operacjach poszukiwawczych, w których czas przebywania śmigłowca jest kosztowny, a wdrożenie zespołu naziemnego ograniczone pod względem logistycznym, możliwość wizualnego sprawdzenia terenu z odległości — potwierdzenia braku osoby poszukiwanej przed podjęciem decyzji o podejściu naziemnym — ma bezpośredni wpływ na skuteczność działań operacyjnych. Zespół, który może sprawdzić ścianę kanionu lub grzbiet górski z odległości, wyklucza te obszary z siatki poszukiwań bez konieczności zużywania czasu i zasobów fizycznych na podejście naziemne.

Obiektyw o średnicy 40,8 mm oraz dwa wyświetlacze AMOLED o przekątnej 0,49 cala z rozdzielczością 1920×1080 zapewniają stabilny obraz o takiej wyrazistości, która pozwala na rozróżnienie osoby od cech terenu, ocenę jej stanu zdrowia z odległości oraz zidentyfikowanie charakterystycznych cech — koloru ubrania, koloru plecaka, czy osoba porusza się, czy pozostaje nieruchoma — co wpływa na priorytetyzowanie działań ratowniczych.

Gdy operator urządzenia S7 zidentyfikuje potencjalny obiekt obserwacji, wbudowany w urządzenie system GPS rejestruje położenie obserwatora, a kompas oparty na żyroskopie rejestruje kierunek (azymut) w stronę tego obiektu. Łącznie te dwa punkty danych określają linię azymutu od znanej lokalizacji — wystarczająco dokładną, aby kierownictwo operacyjne mogło wyznaczyć ten kierunek na mapie i zidentyfikować cechę terenu znajdującą się w punkcie przecięcia tej linii azymutu z znaną topografią.

Zastępuje to obecnie stosowaną werbalną metodę szacowania azymutu i odległości, która wprowadza błędy lokalizacji w komunikacji z pola do centrum dowodzenia. Współrzędne GPS oraz azymut uzyskany za pomocą żyroskopu są pomiarami obiektywnymi — nie szacunkami — i przesyłane są do centrum dowodzenia za pośrednictwem aplikacji S7 bez błędów wynikających z transkrypcji.

W przypadku poszukiwań wielozespołowych, w których dowództwo integruje obserwacje z kilku zespołów terenowych jednocześnie, możliwość otrzymywania precyzyjnych danych geotagowanych dotyczących obserwacji od każdego zespołu oraz nanoszenia ich na jedną wspólną mapę operacyjną znacząco poprawia jakość obrazu sytuacji dostępnego dla dowództwa. Nakładające się linie kierunkowe z dwóch pozycji zespołów umożliwiają triangulację lokalizacji osoby poszukiwanej z dokładnością, której nie można osiągnąć za pomocą werbalnych raportów.

Operacje poszukiwawcze generują dużą liczbę potencjalnych spostrzeżeń — cech terenu przypominających sylwetki ludzkie, ruchów zwierząt błędnie interpretowanych jako ruch osoby poszukiwanej, pozostałości po przedmiotach przypominających ubrania lub wyposażenie. Każde potencjalne spostrzeżenie wymaga oceny: czy to rzeczywiście osoba poszukiwana, czy tylko tło? Każdy fałszywy alarm, który skieruje zespół reagujący na puste miejsce, kosztuje cennej czasu, którego nie da się odzyskać.

System rozpoznawania sztucznej inteligencji w modelu S7 — umożliwiający identyfikację ponad 10 000 gatunków ptaków oraz 30 kategorii ssaków z dokładnością 95% — został zaprojektowany do identyfikacji zwierząt dzikich, ale podstawowa technologia widzenia komputerowego, która pozwala na rozróżnienie ptaka od tła z liści z dużej odległości, jest tą samą technologią, która pomaga obserwatorowi zespołu poszukiwawczego rozróżnić nieruchomą postać człowieka od cech terenu przypominających ludzką sylwetkę.

Nie jest to dedykowany system sztucznej inteligencji przeznaczony specjalnie do poszukiwań i ratownictwa. Jest to narzędzie obserwacyjne zmniejszające obciążenie poznawcze związane z długotrwałym wizualnym przeszukiwaniem terenu poprzez dostarczanie dodatkowej, analitycznej warstwy interpretacji tego, co obserwator widzi gołym okiem — potwierdzając istotne identyfikacje oraz zaznaczając obserwacje wymagające bliższego przyjrzenia się.

Gdy operator urządzenia S7 obserwuje potencjalne miejsce położenia podmiotu, nagrywany obraz wideo o rozdzielczości 2688×1520 tworzy dokumentalny zapis tego, co obserwator widzi — z oznaczeniem czasu, znacznikiem GPS oraz gotowy do przeglądu niezależnie od tego, co obserwator komunikuje werbalnie w danej chwili.

Znacznie większego znaczenia operacyjnego nabiera możliwość transmisji na żywo. Urządzenie S7 znajdujące się w terenie i transmitujące obraz na punkt dowodzenia incydentu za pośrednictwem aplikacji towarzyszącej zapewnia personelowi dowodzenia bezpośredni dostęp wizualny do tego, co zespół terenowy obserwuje w czasie rzeczywistym — bez konieczności werbalnego opisywania obserwacji przez obserwatora, bez utraty informacji wynikającej z przekazywania werbalnego oraz bez opóźnienia wynikającego z raportowania po zakończeniu akcji.

Dla personelu kierowniczego podejmującego decyzje w czasie rzeczywistym dotyczące wdrażania zasobów — który z zespołów wysłać w które miejsce, czy wezwać wsparcie śmigłowcowe, czy dane spostrzeżenie uzasadnia natychmiastową reakcję czy kontynuowanie obserwacji — bezpośredni dostęp wizualny do obserwacji zespołu terenowego różni się jakościowo od otrzymywania werbalnego opisu tych obserwacji. Eliminuje on warstwę interpretacji między obserwacją terenową a decyzją kierowniczą.

Urządzenie S7 obsługuje zarówno tryb dnia, jak i tryb nocy; czujnik o rozdzielczości 2688×1520 oraz obiektyw o ogniskowej 40,8 mm zapewniają zdolność zbierania światła, która przedłuża zakres użytecznej obserwacji w warunkach słabego oświetlenia poza możliwości standardowych lornatek.

Dla operacji poszukiwawczych prowadzonych w godzinach nocnych lub rozpoczynających się w tym czasie — okresie najwyższego ryzyka dla osób zaginionych w środowiskach wrażliwych na temperaturę — tryb nocny urządzenia S7 zwiększa skuteczność wizualnego poszukiwania przez zespoły naziemne poza punkt, w którym tradycyjne systemy optyczne stają się niewykonalne. Nie zastępuje on jednak termowizji tam, gdzie jest ona niezbędna — wykrywanie sygnatury ciepła ciała na chłodnym tle to funkcja termiczna, której systemy optyczne nie są w stanie powielić — lecz rozszerza zakres możliwości wizualnego poszukiwania do warunków słabego oświetlenia, pomiędzy pełną ciemnością (obszar działania termowizji) a pełnym światłem dziennym (obszar działania tradycyjnych systemów optycznych).

Zakres temperatur roboczych od -25°C do 55°C obejmuje warunki, w których prowadzone są operacje poszukiwawcze w górach, na terenach alpejskich oraz w zimie. Ochrona IP66 zapewnia odporność na deszcz, śnieg oraz kondensację powstającą przy przemieszczaniu się między zimnym środowiskiem zewnętrznym a cieplejszym wnętrzem – sytuacje, z jakimi spotykają się zespoły terenowe podczas długotrwałych operacji.

Operacje poszukiwawcze prowadzone są w zmianach. Standardowa zmiana zespołu terenowego w większości organizacji SAR trwa 6–8 godzin. Czas pracy bateryjnej urządzenia S7 wynoszący 6 godzin pozwala na pełne pokrycie jednej zmiany operacyjnej przy jednym ładowaniu — co ma szczególne znaczenie w terenach odległych, gdzie ładowanie w terenie wymaga przenoszenia dodatkowych akumulatorów, a urządzenie rozładowujące się w połowie zmiany staje się obciążeniem operacyjnym, a nie aktywem.

Interfejs USB typu C jest kompatybilny z power bankami, które zespoły terenowe już posiadają do ładowania radiostacji i urządzeń GPS — nie jest wymagana żadna własna infrastruktura ładowania.

Chociaż S7 jest główną platformą do aktywnych operacji poszukiwawczych, aparaty śledzące pełnią w kontekście poszukiwań i ratunku określoną i niewystarczająco wykorzystywaną funkcję: stanowią rozmieszczone infrastrukturę obserwacyjną wzdłuż korytarzy ruchu, którymi prawdopodobnie przemieszczają się osoby zaginione.

Osoby zaginione w środowisku dzikich terenów — szczególnie te, które są dezorientowane, ranne lub cierpią na hipotermię — mają tendencję do poruszania się po najmniej opornych ścieżkach: ścieżkach, korytach strumieni, dnach dolin oraz przy brzegach dróg. Rozmieszczenie komórkowych aparatów śledzących w kluczowych punktach przecięć takich korytarzy przed rozpoczęciem operacji poszukiwawczej tworzy pasywną sieć wykrywania obejmującą te trasy w sposób ciągły, bez konieczności fizycznego monitorowania każdego z tych miejsc przez członków zespołu.

Osoba poruszająca się przez monitorowany korytarz o 3:00 w nocy — godziny przed dotarciem zespołu terenowego do tego obszaru poszukiwań — aktywuje kamerę, która przesyła obraz za pośrednictwem sieci komórkowej i generuje alert w centrum dowodzenia. Sygnatura czasowa oraz lokalizacja GPS na przesłanym obrazie natychmiast zawężają obszar poszukiwań do terenu dostępnego z tego punktu w czasie upływnym od momentu wyzwolenia alarmu.

Ta aplikacja wymaga możliwości transmisji komórkowej, która odróżnia platformę Willfine od aparatów typu trail camera z kartą SD — wartość tkwi w alercie w czasie rzeczywistym, a nie w rejestracji obrazu odkrytej po zakończeniu poszukiwań.

Kompaktowe urządzenie 5.8CS o masie 260 g i czasie reakcji wynoszącym 0,4 sekundy spełnia wymagania związane z jego wdrażaniem: jest wystarczająco lekkie, aby można je było przenosić w operacyjnych plecakach, wystarczająco szybkie, aby uchwycić poruszający się obiekt, wyposażone w połączenie komórkowe umożliwiające przesyłanie alertów w czasie rzeczywistym oraz zarządzane za pośrednictwem aplikacji w celu śledzenia lokalizacji GPS w ramach rozproszonego wdrożenia.

W przypadku długotrwałych operacji, w których kamery są rozmieszczane przez kilka dni na obszarze poszukiwań o dużym zasięgu, ok. 10-miesięczny czas postoju baterii modelu 5.8T-CG eliminuje konieczność zarządzania bateriami jako element obciążenia operacyjnego — rozmieszczone kamery pozostają aktywne przez cały czas trwania każdej realistycznej operacji poszukiwawczo-ratunkowej bez konieczności wymiany baterii w terenie.

Zakupy sprzętu do poszukiwań i ratunku — niezależnie od tego, czy dokonują ich agencje rządowe zajmujące się poszukiwaniami i ratunkiem (SAR), organizacje wolontariatowe zajmujące się poszukiwaniami i ratunkiem, zespoły ratownictwa górskiego czy władze ds. zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi — opierają się na kryteriach oceny różniących się w kilku ważnych aspektach od tych stosowanych przy zakupie sprzętu turystycznego przeznaczonego dla konsumentów.

Niezawodność operacyjna w warunkach trudnych. Urządzenie, które działa poprawnie w kontrolowanych warunkach testowych, ale zawodzi w rzeczywistych warunkach terenowych — niskich temperaturach, pod wpływem deszczu lub uderzeń mechanicznych występujących w trakcie użytkowania terenowego — stanowi operacyjne ryzyko. Odporność na warunki atmosferyczne zgodna ze stopniem IP66, zakres temperatur roboczych od -25°C do 55°C oraz sprawdzona w praktyce odporność całej linii produktów Willfine spełniają standardy środowiskowe, jakie muszą spełniać urządzenia przeznaczone do działań poszukiwawczo-ratowniczych (SAR).

Integracja z istniejącą infrastrukturą operacyjną. Dane pozycji GPS generowane przez urządzenie S7, dane kierunku uzyskane za pomocą żyroskopu oraz możliwość transmisji wideo w czasie rzeczywistym muszą być kompatybilne z systemami mapowania, infrastrukturą komunikacyjną oraz procesami roboczymi centrum dowodzenia, których już dziś używają organizacje SAR. Dane wyjściowe aplikacji S7 oraz funkcje mapowania GPS platformy Trailcam Ace zostały zaprojektowane tak, aby zapewniać interoperacyjność ze standardowymi narzędziami operacyjnymi, a nie wymagać wprowadzania własnych, dedykowanych systemów.

Obciążenie związane z szkoleniem. Organizacje ochotnicze służb ratowniczych (SAR) — stanowiące większość zdolności poszukiwawczych w terenach dzikich w Ameryce Północnej i Europie — nie są w stanie przyswoić sobie szkolenia z obsługi skomplikowanego nowego sprzętu wraz z istniejącym przygotowaniem operacyjnym. Podstawowa funkcja obserwacyjna urządzenia S7 nie wymaga szkolenia wykraczającego poza standardowe korzystanie z lornetek. Dodatkowe funkcje — identyfikacja oparta na sztucznej inteligencji, oznaczanie współrzędnych GPS oraz transmisja wideo w czasie rzeczywistym — są dostępne za pośrednictwem interfejsu aplikacji towarzyszącej, który odzwierciedla model interakcji z telefonem komórkowym, którego członkowie zespołu już używają.

Standardy dokumentacji. Operacje poszukiwawcze generują wymagania prawne dotyczące dokumentacji — raporty incydentów, łańcuchy dowodów, rejestry operacyjne — które sprzęt wykorzystywany w terenie musi spełniać. Obrazy i filmy oznaczone współrzędnymi GPS oraz znacznikami czasu, uzyskane za pomocą urządzenia S7 i przechowywane w infrastrukturze chmury poprzez aplikację towarzyszącą, zapewniają dokumentację spełniającą te wymagania bez konieczności stosowania oddzielnych procedur dokumentacyjnych.

Uwagi dotyczące dostawców OEM oraz instytucjonalnych dostawców. Dla zakupców OEM dostarczających sprzęt SAR do agencji rządowych, służb zarządzania sytuacjami kryzysowymi lub dużych organizacji wolontariackich odpowiednie możliwości platformy obejmują wieloegzemplarzowe ceny, wdrożenie z białą etykietą umożliwiające branding instytucjonalny, certyfikaty CE i FCC zapewniające zgodność z przepisami oraz infrastrukturę wsparcia technicznego spełniającą standardy zakupów instytucjonalnych.

Program OEM Willfine do poszukiwań i ratownictwa skierowany jest do zakupców instytucjonalnych oraz dostawców sprzętu działających na styku profesjonalnej optyki polowej, zarządzania sytuacjami kryzysowymi oraz sprzętu bezpieczeństwa na otwartym powietrzu.

Program ten jest najbardziej istotny dla dostawców sprzętu do zarządzania sytuacjami awaryjnymi, którzy budują specyficzne dla poszukiwań i ratownictwa (SAR) linie produktów optycznych i monitorujących przeznaczonych na zamówienia agencji rządowych; marek bezpieczeństwa w terenie, które rozszerzają swoją ofertę na profesjonalny i półprofesjonalny sprzęt SAR przeznaczony na potrzeby organizacji wolontariackich; dystrybutorów sprzętu wojskowego i służb porządkowych, których klientami są jednostki wykorzystujące rozwiązania SAR w powiązanych zastosowaniach — np. straż graniczna, działania strażników parków narodowych, nadzór nad wybrzeżem — które stawiają takie same wymagania w zakresie obserwacji i świadomości sytuacyjnej; regionalnych dystrybutorów działających na rynkach ratownictwa górskiego i ratownictwa w terenach dzikich w Europie i Ameryce Północnej, gdzie cykle zakupowe organizacji tworzą określone okazje dostaw; oraz nabywców instytucjonalnych — służb parków narodowych, pomocniczych organizacji straży morskiej, stowarzyszeń ratownictwa górskiego — oceniających możliwość bezpośrednich zakupów sprzętu obserwacyjnego do wyposażenia zespołów.

Ocena przez producenta oryginalnego i zapytania dotyczące zakupów instytucjonalnych rozpoczynają się od konsultacji technicznej, jednostki próbnej S7 z pełną demonstracją działania oraz oceny wdrożenia kamer śledzących do zastosowań monitoringu korytarzy. Warunki wdrożenia pod marką białą oraz ceny instytucjonalne są udostępniane na podstawie umowy o poufności (NDA) dla zakwalifikowanych nabywców.